از تکانه‏های هوس

مثل خانه‏ی سست بنیاد

 فرو می‏ریزم

 بر ایمانم آوار می‏شوم

از میان این آوار

می بینمت

کورسوی امیدی

دستی دراز کن

به برداشتن سنگی

 از روی سینه‏ی مردی مقیم ویرانه‏ی غرور

تا بمانم 

و ببینم

در بی‏کرانه‏ها

در ابتدای خجسته‏ی عاشقانه‏ها

نام تو تکرار می‏شود .